Aspołeczność formą niepełnosprawności społecznej

Aspołeczność formą niepełnosprawności społecznej

Zapewne każdy w swoim życiu zetknął się z terminem – niepełnosprawność. Głównie kojarzy się on z ograniczeniami ruchowymi, z niepełnosprawnością fizyczną. Faktycznie, jest bardzo często używany do określenia właśnie takich rzeczy. Jednak nie jest to jedyna forma niepełnosprawności, z jaką możemy się zetknąć. Często, jednak rzadziej omawianą formą jest niepełnosprawność społeczna. Jak wynika z samej nazwy, znaczy to, że ktoś, kto na nią cierpi, nie dorównuje reszcie społeczeństwa w porozumiewaniu się, budowaniu spójnej całości. Aspołeczność jest zdecydowanie jedną z form niepełnosprawności społecznej. Sprowadza się do tego, że osoba cierpiąca na nią zachowuje wielką rezerwę do reszty społeczeństwa, nie potrafi radzić sobie w kontaktach z innymi ludźmi, wykazuje do nich niechęć. Na podstawie tych cech łatwo można stwierdzić, że taka osoba różni się od ogółu, nie radzi sobie z podstawowymi czynnościami psychologiczno – społecznymi, więc można ją nazwać na tym gruncie niepełnosprawną, ponieważ nie jest w pełni sprawna w sprawach jakby nie patrzeć podstawowych. W takich sytuacjach osoba aspołeczna powinna zwrócić się do poradni pedagogicznej / psychologicznej, lub bezpośrednio do psychologa i poszukać przyczyn swojej odmienności oraz postarać się za wszelką cenę naprawić swoje złe nastawienie do ludzi.

[Głosów:1    Średnia:4/5]